Reflectie.

Voordat ik naar New York vertrok had ik 1 ding in mijn hoofd: ‘Motion graphics’. Ik kom terug met een totaal andere visie op het vakgebied. Die is niet perse negatief, maar wel heel anders. Het werken met een creative director, producer en cliënten heeft deze visie totaal veranderd.
Werken in een studio als UVPH leek voor mij geen werken, enkel plezier. Dat bleek helaas niet waar te zijn, als staffmember in een dergelijke studio ben je wel degelijk een werker. Ik kreeg veel vrije tijd om dingen in mijn eigen tijd te ontwerpen. Ook kreeg ik animatie-klusjes die deel van het grote geheel vormden. Als de creative director het niet eens is met je visie of ontwerp, dan moet het veranderd worden. Natuurlijk is dat logisch voor mij als stagiaire, maar ook de andere werknemers hadden niet veel in te brengen als de creative director met opmerkingen kwam. Het voelde enorm vreemd om je werk op zo’n manier verplicht te moeten manipuleren. Als ontwerper ben je toch een soort van artiest, en het is frustrerend om je visie aan te passen aan iemand anders.

De stage heeft mij veel geleerd over de toekomst, wat ik wil gaan doen en wat niet. Ik wil mijn creatieve vrijheid behouden. En ik wil veel verandering in mijn leven behouden. Freelancer lijkt mij daarvoor de beste optie. Als freelancer bepaal je een dayrate (voor freelancers in NY varieert dat van 250 tot 600 dollar) en bedrijven kunnen je boeken. Je talent wordt gewaardeerd, en je doet veel contacten op bij veel verschillende bedrijven. Van collega’s hoorde ik dat deze manier van leven vaak meer geld opbrengt, je hebt alleen minder zekerheid. En geen zorgverzekering. En daar betaal je in Amerika al snel 800 dollar per maand voor.

Wat persoonlijk voor mij nog veel belangrijker was deze periode was mijn persoonlijke groei. Na het werk, in de avonden en weekenden heb ik talloze mensen ontmoet, waarvan de meesten een grote indruk op me hebben gemaakt. Ik heb mezelf leren kennen, ik heb geleerd wat mijn zwaktepunten zijn en wat mijn sterktepunten zijn. Ik ben ongelukkig geweest en ongelooflijk gelukkig. Ik ben verliefd geworden, heb vaarwel moeten zeggen, ik heb teveel gegeten, ik ben in het ziekenhuis geweest, ik heb teveel gedronken, teveel gerookt, we zijn op roadtrips geweest… en ik heb mezelf ontmoet.

New York is een machtig fantastische stad. Bijna iedereen die ik er ontmoet is werkzaam in de creatieve industrie. Mensen hebben stijl. Mensen hebben er smaak. Het is en blijft Amerika, maar ik heb meer internationale mensen ontmoet in New York dan echte Amerikanen. Het grootse clichéverhaal is uitgekomen. Ik ben verliefd geworden op de stad. En ik ga er wonen. Ik wil een freelance artiest zijn, met een grote loft, hoog plafond, grote ramen, in williamsburg (naast manhattan) die voor zijn werk rond de wereld reist. Om na maanden in Spanje, Canada en LA weer thuis te komen in New York.

New York I love you.

People go, people come

Dag Vrinden! Het is weer een hele tijd geleden, Tijd voor een update! Alles gaat goed hier! Werken gaat lekker en de zomer begint er langzaam aan te komen. Mensen komen en gaan.. en gaan.. waarom moeten ze allemaal vertrekken?!

Chronische couchsurfers

Couchsurfen is een super mooi initiatief, reizen en blijven pitten bij andere mensen. Toch zijn sommige mensen hier erg extreem in. Neem nou Connie en Aurora. 3 maanden hebben ze door New York gedwaald, zonder een echt thuis. Ze probeerden elke nacht te couchsurfen, maar dat lukte niet altijd. Uiteindelijk hebben ze erg veel nachten bij mij geslapen. Ik maakte me zorgen om ze toen ik te horen kreeg dat ze een nachtje in de subway geslapen hadden, of helemaal niet. We critiseerden de 2 dames hiervoor, maar voor hun is het gewoon een lifestyle, het is moeilijk voor ze om ergens te settlen. Hoe dit komt weet ik ook niet precies, maar ik heb nog nooit 2 meisjes ontmoet zoals hun. Ontzettend veel doorzettingsvermogen, mensenkennis, goede smaak, ze willen er gewoon altijd voor gaan.

Ik hoop dat ze ooit een plaats vinden waar ze zich fijn voelen en waar ze kunnen settlen.

Costanza (Connie dus) is helaas alweer terug naar Madrid. Ze wil blijven reizen, dus wie weet waar ze deze zomer te vinden is. Ik mis haar enorm, ze was erg speciaal voor me. Ik heb echt nog nooit iemand ontmoet zoals zij, en ze heeft me dingen over mezelf gezegd die ik nog niet eens wist. Ze liet me nieuwe muziek luisteren, vertelde me over nieuwe films, over jazzartiesten, over haar leven, over reizen, over psychologie en elke avond was ze weer bereid om keihard te party-en. En ik mis haar. Meer dan ik ooit iemand gemist heb.

The Mountain monkeys!

Girls from Norway are crazy! Er zijn hier ongeveer 8 meisjes uit noorwegen, ze studeren photography, journalism en political matters. En ze zijn helemaal crazy! Sigrun, Ida, kleine Helle Nova, Martha enz, Elke keer zijn ze weer bereid om met ons mee op stap te gaan voor het serieuze party-crash werk!

Partycrashing is awesome, and we are the best in it! Zoals vorige week zaterdag, we gingen naar Brooklyn naar een feestje. Helaas was het niet erg spannend, dus we gingen weer weg om op zoek te gaan naar een ander feestje. Al snel zagen we mensen buiten staan ergens, dus we glipten gewoon naar binnen. Een standaart staan-en-praat feestje kwam ons al snel tegemoet. Daar moest wat aan gedaan worden! Raul plugte zijn ipod in, Daft Punk, Hot Chip en Le Tigre gaven ons hun strakke beats en we begonnen los te gaan. Al dansens kregen we iedereen op het feestje mee, en we transformeerde het feestje van een saai praat-feest in aan it’s-going-crazy-dance feest! Fuck yeah!

Ferry Corsten en Sasha and Digweed

Meet Carina. Net zo’n attitude als iedereen hier. Alles moet kapot! Gewoon gaan, hard dansen en hard losgaan! Zo zijn we laatst naar de Dj’s Sasha and digweed geweest. Natuurlijk zouden wij wij niet zijn als we iets speciaals geregeld kregen. Al snel papte Connie aan met een dude die weer een goede vriend was van Sasha. Hup, mee naar het VIP gedeelte boven!

Zo kregen we alles vanaf de voorste rij te zien, we ontmoette gekke xtc ravers en gratis red bull. Erg vermakelijk.

2 Weekjes later ook nog even Ferry Corsten gedaan in Pacha met mijn ravergirl Carina. Op het begin van de avond waren er alleen maar kleffe Amerikaanse stelletjes, maar na 2 uur bleven de die-hards over, en hebben we een te gekke avond beleefd met onze Rotterdammer. Pacha is een van de bekendste clubs ter wereld (in Ibiza) en hun laserinstallatie was erg high-end. Toen Ferry zijn set naar een hoogtepunt duwde, werd de ruimte gevuld met rook, felle witte lichten gingen aan, lasers sneden door de rook en vervolgens werden we volledig afgekoeld door een harde koele wind die met 120 km/h door onze haren wapperden. Gillen en schreeuwen geblazen!

Check die dudes op de achtergrond op deze foto. haha!

Met de motion graphics
Even mijn idee-en uitschetsen, ook snachts.

Ik ben een paar weken geleden gevraagd om de visuals te doen op een verjaardagsfeest van een modeontwerpster. Samen met een optreden van Joe Che hebben we er een uitstekende avond van gemaakt, ik mixte mijn visuals met live footage van de crowd. Met live beelden van dansend publiek dus. Hierbij heb ik nog wat klassieke danspasjes gezocht op youtube zoals de Charleston, twist etc. Ook deze beelden mixte ik met het geheel.
Eindresultaat was een leuke beeldencombinatie waar veel mensen naar keken. En nadeden natuurlijk! Gelukkig was er een auto-stand voor de vj-software zodat ik ondertussen een drankje kon gaan halen.

School
School jah! Hah! Ik zit nog op school! Yeah, onlangs is door mijn baas mijn evaluatie-formulier ingevuld. Zonder het formuliertje even door mij te laten lezen ging het zo op de post naar Breda. Ik was erg benieuwd naar zijn commentaar, want echt veel feedback tijdens het werk krijg ik niet. Een baas in New York zegt zijn werknemer niet wat hij van hem vindt, stel dat hij opslag vraagt! De communicatie binnen UVPH is niet echt optimaal. Misschien is het Amerika, misschien is het New York, echt direct zijn ze niet.

Goed, Marlies van CMD mailde me, en Damijan had me een 10 gegeven! Natuurlijk moest het eindcijfer een beetje genuanceerd worden, het is uiteindelijk een 9 geworden. Fair.

Om mijn eindverslag te lezen (erg interessant) KLIK HIER gek!

Bezoek

Als het onze eigen Joep niet is. Joep uit Nijmegen eet ‘Chicken Feet’. He!

Een woordje van Joep hemzelf:

Het Bezoek (of: Hoe de hippe danswedstrijd dankzij doorzettingsvermogen toch mentaal gewonnen werd)
Door gastredacteur Joep Gerrits
Als een trouwe bezoeker van deze blog heb ik het gevoel dat ik als een van de lezers uitgezonden ben om polshoogte bij Tom te nemen en bericht te doen aan het thuisfront. Daarom ga ik bij deze proberen een objectieve impressie neer te zetten over wat ongetwijfeld een ontzettend spannende ervaring is voor Tom. Maar waar te beginnen? Ik heb in deze 8 dagen ook al veel meegemaakt. Laat ik bij het begin beginnen, het punt waarop Tom en ik aankomen bij Tom’s apartement in Harlem (Dit is Tom’s blog dus ik zal elke details van mijn eigen reis zo veel mogelijk achterwege laten). De eerste in een lange rij opmerkelijke mensen en couchsurfers die ik ontmoette was Nicky. Nicky is de eigenaar van het apartement waar Tom verblijft. Nicky is een breed-lachende fietskoerier met een voorliefde voor eten en heeft dezelfde vriendelijkheid en onbezonnenheid die (zoals ik later ontdekte) kenmerkend is voor Tom’s couchsurfende vrienden. In die dagen hierna ging ik voornamelijk alleen op stap in de stad. De eerste dag was het nog wel even een probleem om de metro alleen te vinden. Wat op zich niet zo opmerkelijk is, ware het niet dat je als enige blanke in een straat vol negers redelijk opvalt. Maar ik ben er inmiddels achter dat deze ongegronde angst voornamelijk voortkomt uit de reputatie van Harlem, aangezien zowel Tom als ik nooit iets noemenswaardig vervelend meegemaakt hebben. De hele eerste week verliep vrijwel hetzelfde: overdag alleen de stad ontdekken en ’s avonds een lekker Amerikaans biertje pakken met Tom’s vrienden. Het is interessant om al deze mensen van over de hele wereld te ontmoeten en te spreken. Ik ga er vast een paar vergeten, maar zo uit mijn hoofd komen de surfers o.a. uit: Amerika, Nederland, Belgie, Frankrijk, de Philipijnen, Noorwegen, Nieuw-Zeeland, Rusland etc. (N.B. waar ze ook vandaan komen, het woord ‘Joep’ blijft een lastige).

Aangezien ook Tom vrij is in het weekend, waren die dagen wat interessanter. Daarom zal ik zaterdag er even uitnemen, als symbool voor de hele weekend. Zaterdag hebben we flink uitgeslapen, wat Tom’s idee was na een drukke week. (Voor mij een kleine overwinning aangezien dit de eerste keer in onze 3-jarige vriendschap is dat Joep eerder op was dan Tom). ’s Middags vertrokken we, na een ontbijt uit de Deli, richting Brooklyn. Daar bezochten we het Brooklyn Museum. Al kijkend naar de psychidelische manga-kunst, kwamen we een Belgische couchsurfvriendin van Tom tegen, en later troffen we een boel andere surfers in een restaurant. Een hiervan was Neil, een enthausiastische New Yorker van Phillipijnse afkomst die opmerkelijk genoeg is voor een aparte vermelding. Dat we deze groep tegenkwamen was overgens geen toeval, aangezien de groep surfers hier de gewoonte hebben om elkaar volledig op de hoogte houden van plannen en gebeurtenissen. Hierdoor begin je een dag met 2 bekenden en sta je, na wat iPhone-werk, s avonds met 12 man in een kroeg.

Zo ook zaterdag avond. We zitten inmiddels in Brooklyn met zo’n 10 man. Onder deze mensen waren overgens ook de eerder vermelde Aurora en Sigrun (ik heb geen tijd om al mijn ontmoetingen te beschrijven, dus ik licht er een paar uit: Sigrun is een goed-lachse (de meeste surfers zijn zo) Noorweegse die ons Noorweegse lexicon verbreed heeft met, inmiddels legendarische, termen als ‘tak’ (dank je), ‘hade bra’ (tot ziens) en het vrolijk klinkende ‘rumpe!’.) We moesten op zoek naar een plek in Brooklyn om uit te gaan. Er werd een bekende gebeld en die kon ons wel wat wijzen. Uiteindelijk staan we in een achterbuurt (met zicht op de prachtige Brooklyn Bridge), en zwaait er een, met graffiti bezaaide, deur open waardoor opeens oog in oog staan met een obscure hipster*-tent waar uitsluitend 60s soul en funk gedraaid wordt (*Hipster – Een hipster is een 20-30-jarige modebewuste stadsbewoner die bekend staan om hun dunne jeans, rare brillen en kennis van obscure bands. En veganist zijn, dat helpt ook). Wij voelde ons hier meteen thuis (geen sarcasme) en ikzelf vond het een erg goede ervaring. Na wat biertjes en losgaan op de wijle James Brown, gaat de muziek wat zachter voor de bekendmaking dat er een danswedstrijd aankomt. Na een eerdere afwijzing, besluiten Aurora, Sigrun, Henry (Nieuw-Z), Tom en ik op het laatste moment om tóch onze funky moves een kans te geven. Maar beste lezer, laat ik de bij u ongetwijfeld opkomende spanning meteen wegnemen: we hebben jammerlijk verloren. De vijf finalisten (na de eerste ronde met zo’n 30 man) waren allemaal veel hipper dan ons en ongetwijfeld bekenden van de jury-leden. We hebben nooit een kans gehad, helaas. Lichtelijk teleurgesteld, maar met het voldoening-gevende gevoel dat we ons best hebben gedaan trekken we met de, nog steeds even grote, groep naar iemands apartement om nog een biertje te pakken. Na nog wat gekkigheid (David Bowie on a pole), keren Tom en ik om 5:30 via de subway terug naar Harlem, dat inmiddels al voorzichtig in blauw ochtendlicht gedompeld wordt.

Ik heb in deze week naar mijn gevoel maar een stukje gezien van Tom’s reilen en zeilen in de Big Apple, maar het was (tot nu toe) een geweldige, interessante en gezellige ervaring. Ik weet wel dat ik, dankzij het couchsurfen, meer gezien heb van New York dan alle andere Nederlandse toeristen hier (die ik veel te vaak tegenkwam bij de bekende ’sights’). Ik wens Tom via deze weg nog veel succes met zijn stage en zijn leven hier en tot jullie, lieve lezers, zeg ik: tot ziens! Of in typisch Amerikaans:

Tak en hade bra!

Danku Joep, alleen jammer dat je niet wat dieper inging over wat er precies met die ‘pole’ gebeurde na 5 uur in de ochtend. Goed.

Tot de next time!

-Tom

Riding down the highway, looking for (more) adventure

New York is een wilde stad, en er is ontzettend veel te beleven, maar het werd eindelijk eens tijd om erop uit te trekken om de rest van Amerika te ontdekken. Gelegenheid dit keer was een feestje in Boston, 4 uurtjes rijden van New York.

Net uit het werk op vrijdagavond, snel naar brooklyn met de subway, de auto bij Janna inspringen, and we are on the road!

Om alvast in de stemming te komen voor het feestje waar we rond 12 uur aan zouden komen, wilden we wat drinken in de auto. Dit moet ongelooflijk stiekem, je kunt niet zomaar alcohol drinken in de auto. Als de politie dat ziet kun je gewoon gearresteerd worden. We kochten dus een liter cola bij McDonalds, en gebruikten die grote drinkbeker als alcoholcontainer. Kinderachtig hoor, Amerika!

Eenmaal aangekomen op het feestje (met 15 New Yorkers) werden we verwelkomt, er werd getrommeld, gedanst en gedronken. Rond 2 uur waren alle Bostongangers weg, dus wij New Yorkers lieten de huisgenoten zien het het wel moest, en we hebben doorgefeest tot 8 uur s’ochtends.
Beerpong, tafelvoetbal, eieren bakken en champagne, de avond miste bijna niks!

Er wordt nog elke dag gepraat over mijn filmpje, Breda, the netherlands, electronic music, het is een grote grap. En wat doen mensen die dronken zijn?!

I didn’t do it!

Zo! met 4 personen slapen op de grond op een 1-persoons-matras is niet comfortabel. Eenmaal de straat op, even tanden poetsen,

Om vervolgens een coffeeshop zoeken. Om te ontbijten. En koffie te drinken. daarom heet het een coffeeshop. De rest van de dag verliep niet bijster interessant, ronddwalen door Boston op st. Patricksday en s’avonds zijn we naar een lasershow met Pink Floyd muziek geweest. Het hele album ‘the wall’ werd uitgevoerd, een trippy experience!

Die avond sliep ik met wat anderen bij Janna thuis, in Mamaroneck. Een prachtige kleine Amerikaanse stad met alleen maar gigantische huizen. Het is echt niet normaal om door zo’n stad te rijden met de auto, het is precies een film. Highschool is een hoog stenen gebouw, met een baseball-veld, de parkeerplaatsen zijn 2 keer zo breed als in Nederland enz enz. De zondagmiddag zijn we rustig terug naar NY gereden, het voelde fijn om weer ‘thuis’ te zijn.

Richmond

2 weken later hadden we weer een mooie gelegenheid om erop uit te trekken. Het Frans film festival! Fantastische films! Helaas verliep dit weekend iets minder rustig dan Boston.

Hah! we kwamen aan in Richmond, een prachtig houten huis, met 5 studenten (allemaal couchsurfers) en een kat. Typisch Amerikaans!

Heerlijk om voor het huis in de schommelstoel te zitten. We aten Franse kaas en Franse worst. Franse wijn mocht niet ontbreken, en snel naar bed, want de volgende dag om 8 uur in de theatherstoelen zitten lag in het verschiet!
Na een moeilijke morgen, een stukje rijden (ik kan het nog!) en veel Franse mensen zaten we eindelijk in de comfortabele stoelen! Mooi theather!

Niks is beter dan de hele dag films kijken, en gratis eten. Zo rond 7 uur gingen we naar de receptie voor de creme de la creme van de Franse filmwereld (Wij kenden een Franse journalist). Gratis wijn en gratis Franse kaas! Daarna was het weer tijd voor een feestje, dus we vertrokken met z’n allen naar de stad.
De eerste stop was een rockbar, er tradt een heavy metal band op en de mix drankjes waren 2 dollar (1.40 euro ofzo). Headbangen is zo gek nog niet. Er was een typisch Amerikaans ‘Redneck’ familie waar we een beetje mee praatten. Pa en ma vonden het leuk om hun kinderen van 7 en 12 mee te nemen naar een heavy metal band. Mam vond het nodig om bij de kleine zijn hoofd mee te laten bangen met de harde muziek. Nice mom and dad! Hier is pap en zoon:

Na de rockbar was het tijd voor een beetje ontspanning in een 80’s bar. Ook leuk!
De avond sleepte zich nog lang voort toen we eenmaal thuis kwamen. Ik wil er liever niet meer over kwijt.

Zondagmorgen, na een heerlijk ontbijt en de comic-sectie in de krant doorlezen, was het weer tijd om naar huis te rijden. Roadtrips zijn erg leuk, lekker in de auto muziek luisteren, vette hap eten bij de vele tussenstops (elk wegrestaurant heeft iets van 6 fastfoodketens aan boord) en slapen. Op het einde, toen we eindelijk weer in Harlem waren, werden we nog even door de politie aangehouden omdat het remlicht niet werkte. Nice!

Toen ik naar New York vertrok wist ik zeker dat het een leerzame reis zou worden, ik dacht veel over mijn werkgebied te leren. Maar wat ik niet voor ogen had is dat ik persoonlijk zoveel zou ontwikkelen hier. Ik heb een erg goede band met een aantal mensen hier en na vele nachtelijke gesprekken ben ik mezelf steeds beter leren kennen. Het is ongelooflijk hoe zoveel internationale mensen toch zo fantastisch met elkaar om kunnen gaan, het is mooi om te zien. Via couchsurfing praat ik met mensen van alle etnische groepen, ik praat met mode-ontwerpsters van 54 jaar, ik praat met Duitsers, Nooren, Zweden, Fransen, Italianen, Amerikanen, Columbianen, Mexicanen, Argentijnen, New York bevat alles!
Ik steek geen tijd in ontwerpen of animeren na werktijd. Op deze manier werk ik niet meer aan eigen projecten, er zijn gewoon zoveel andere dingen te doen s’avonds. Het is moeilijk om na een dag ( 9 uur ) achter de computer, thuis ook nog eens achter de computer te zitten.
Op het werk leer ik veel over het vakgebied en ‘the industry’, volgend (school)jaar is voor mij tijd om aan persoonlijke projecten te werken.

Over werk gesproken, we hebben veel projecten afgerond nu, en we beginnen met nieuwe projecten.
We zijn momenteen aan het pitchen voor een Music Video voor 50Cent, ‘I like the way she do it’. Belachelijk natuurlijk, 50Cent, maar des te leuk om aan een video te werken!
Daarnaast doen we een Project voor Johnson & Johnson, een gigant in medische middelen. Ook in de planning is een video voor Kate Perry, een opkomend zangtalentje.

Great times ahead, het weer wordt beter en de bloessem groeit langzaam in de bomen!
Oh, en ik ben naar de kapper geweest!

She loves it:

Costanza, best friend:

De Bjork video waar UVPH aan heeft gewerkt is online te vinden, en wel hier.

Check ook de Adobe spot uit! Ik heb er een groot deel aan meegewerkt!

Het leventje gaat rustig verder hier in New York, binnenkort krijg ik bezoek van mensen uit Nederland!
Mijn moeder komt eind mei, Joep, Boyd, Pim en Willeke, mijn Neef Jorrit en ma, volgen in Mei en Juni!
Time to clean up my room!

-Tom

Among the famous.

Yoyo, what’s up! Yeah, de Theory job zit erop! Het eindresultaat is erg lelijk geworden, dus post ik gewoon een eerdere versie! Bekijk het filmpje hier. Nothing fancy.

Een aantal weken geleden kreeg ik een mailtje van een jongedame uit Noorwegen (die hier inmiddels al een paar jaar woont) en ze had mijn filmpje gezien. Zelf was ze filmmaakster dus ze wilde wel eens een biertje met me drinken. Afelopen dinsdag stuurde ze me weer een smsje, dus we spraken wat af. Haar huisgenote was er ook bij. Dit meisje bleek een actrice te zijn, en gaat binnenkort naar LA verhuizen. We hebben de hele avond gelachen en gedronken, en de actrice vertelde me over het leven in LA. Toevallig vertelde ze me ook over haar beste vriend, Masi Oka, de mensen die ‘Heroes’ hebben gekeken kennen hem wel.  (hier rechts afgebeeld). Tof!

We moesten alle 3 weer vroeg werken de volgende dag, dus rond 12 uur was het tijd om naar huis te gaan.

Afgelopen woensdag zat ik lekker te werken, totdat ik te horen kreeg dat de screening van de nieuwe Bjork videoclip die avond was. Een exclusief feestje met gratis drank, hapjes en.. de nieuwe bjork video in 3D! Dat klonk niet mis, dus rond 6 uur vertrokken we allemaal naar Queens, met een prachtig uitzicht!

Eenmaal aangekomen genoten we van de gratis (ijslandse) wodka, we lulden een beetje met Bjork, en uiteindelijk kregen we de video te zien. (Die wij allang gezien hadden natuurlijk). Ja. we lulden een beetje met Bjork.

Ziehier Bjork met rechts een van de 2 regisseurs (3 dagen niet geslapen, dag en nacht in de studio zitten werken). Hieronder zie je hem slapen onder zijn zelfgemaakte ‘yak’. De arme stakker:

Goed, op een Bjork feestje verwacht je natuurlijk ook compleet gestoorde ‘artsy’ typjes! Nu kan ik niet echt zeggen dat die er niet waren. Observeer de onderstaande foto maar even, en geniet van de wannabe hipsters, artists en music-people.

Yes yes yes girls, de nieuwe trend in new york is om je hele gezicht met lippenstift onder te stiften! Oehhh.
Een kusje met de watergod uit de music-video ‘wanderlust’ dan:

Helaas staat de video nog niet online, dus jullie zullen moeten wachten om het kunstwerkje te kunnen bewonderen! De avond verliep verder, we vertrokken allemaal naar de afterparty. Bjork had de hele avond al haar ipod in haar hand, en nu begreep ik wat de reden daarvoor was, op de afterparty gooide ze wat beats over ons heen in een verhitte ipod battle! Het malle wicht danste er wellustig op los, en iedereen deed mee. Even naar buiten dan. Maar wat voltrok zich aan mijn gezichtsveld?!

Yessir! White castle! Wat een avond! Keer op keer worden getrakteerd op alles wat me lief is! ‘Harold and Kumar go to White castle’ heeft veel gedaan voor deze keten zo te zien! En de burgertjes zijn echt mini!

What happens if you let the girls do your hair?

THIS HAPPENS.

I Look like a hipster!

Oh Well, ik ben in New York, dus who cares.

De week ging verder met cake’s bakken:

Bananenpudding eten:

En Noorse dames appels voeren in mijn bed:

Jawel dames en heren, het is weer een prachtige week, in het altijd gezellige New York City.

Hiej is get oet!
Gegroet, uw gastheer,
Tom.

Motion graphics, the tough reality

Als ontwerper maak je graag mooie dingen, je bent creatief en je wilt die creativiteit uiten. Welnu, als je voor clienten werkt, en dus vooral commercieel werk maakt, ben je creatief niet altijd even vrij als je zou willen. Neem nu het project voor het kledingmerk ‘theory’ waar ik de afgelopen 2 weken aan gewerkt heb. Het filmpje was af (20 seconde, 7 foto’s van modellen) en de client vond het mooi. Maar er moesten nog een paar aanpassingen worden gemaakt, zoals de camera moest vloeiender, en er het logo moest groter (het logo moet altijd groter). 2 dagen later kregen ze de nieuwe versie te zien, maar ze waren nog steeds niet tevreden, nu moest de camera weer meer bewegen, en het logo moest langer in beeld. Op deze manier hebben we 5 dagen lang op en neer gespeeld met aanpassingen maken, voor mij best wel frustrerend. Want het eindresultaat is veel lelijker geworden dan dat ik heb in het begin ontworpen had. Maar zo werken clients, ze willen de macht in eigen handen hebben, ook al hebben ze geen verstand van ontwerp.  Gelukkig maakte mijn producer duidelijk dat het altijd zo gaat, en dat het niet mijn schuld is. Sommige clienten geven wat meer vrijheid dan anderen. Het project is nu lekker achter de rug, het filmpje wordt op een levensgroot LED scherm getoond in Korea, en het is cool.

Maandag ga ik meewerken aan een project waar mijn collega’s al een tijdje mee bezig zijn voor Adobe. Ze brengen een Media Player uit, en daar moet een spotje van 45 sec. voor gemaakt worden. Ik mag de animaties gaan doen van de interface van de media player (die binnenin het spotje komt). Als het klaar is, gaan ze het spotje 5 uur lang (!!) op een enorm video billboard tonen op Times Square!! Yeah, dat was mijn doelstelling voor deze periode toen ik voor het eerst op Times square stond!

Hier een paar foto’s van het bedrijf waar ik werk:

Mijn werkplek

The office

Looking messed up in the morning before work

The way to work

Spacemonkey helps me doing my job.

Anyways, op donderdag, vrijdag en zaterdag gaan de feestjes natuurlijk gewoon door! Een mooi middel om balans te vinden tussen werk en vrije tijd . Ik heb 2 Nederlandse meisjes ontmoet, heerlijk om weer even plat hollands te lullen, en lekker met Nederlandse humor de Amerikanen tegemoet te zien!
Dit is Fransien:

en Marina:

Yes yes yes. Seth’s party was legendarisch (fantastisch uitzicht op het dak) en Revival afgelopen donderdag was ook erg leuk. Ik heb inmiddels een mooie fake ID gemaakt (photoshop yeah) dus het lukt wel om bij de meeste bars binnen te komen. Een kleine terugblik:

Yatta Yatte in Chinatown! Crazy gebakjes geproeft!

Canel St. in China Town.

Having fun at Revival

Couchsurfing a bed.

Having fun with the Burger king!

Mijn iPhone

Verder ben ik vandaag met Connie en Neil naar een paar musea geweest, we wisten vanallerlei listen te verzinnen om gratis binnen te komen! Gnagna!

Gugenheim museum met een expositie van Cai Guo-Qiang, erg impressive. Explosions all over the place!

Duitse museum New York, met werk van Gustav Klimt! Met een heerlijke duitse Brunch na! Wurst. enzo.

Vanavond (het is nu zaterdagavond) houd ik het lekker rustig, filmpje kijken. Fulltime werken van 10 tot 7 elke dag is niet niks. Het laat me beseffen dat ik nog extra van mijn leven moet genieten de komende jaren, werken kan altijd nog! Reizen, genieten en IB-Groep-geld uitgeven liggen in het verschiet! Hoera!